“Boekje! Waar ben je dan?” We zitten aan tafel, we eten. Alleen dochter (2) had geen trek meer en loopt nu dus door de huiskamer en is op zoek naar een boekje. Zoals een ander kind een huisdier zou roepen, zo loopt zij door de kamer. Niet zo zeer zoekend, eigenlijk. Roepend. Boekje komt vanzelf wel naar haar toe…

“Booooeeekje!”

Ademloos wachten we op antwoord. Zou het boekje reageren? Met een benauwd stemmetje “Ja hieeeerrrr!!!” roepen? Puffend onder een stapel van andere boeken? Van die dikke, zware boeken, met van die gemene kleine letterjes…? Ik spits mijn oren.

Ik kijk naar mijn vriendin, om te zien of zij ook zit te luisteren. Luisteren is het niet echt. Het is meer vertederd kijken. Naar haar dochter die roepend langs de tafel slentert en naar de gang verdwijnt. Je weet immers maar nooit waar zo’n boek opeens opduikt. Dat het licht op de gang uit is en dat ze er dus niet veel boekjes zal zien, zijn onbenullige details.

“Boekje! Waar ben je dan?”

Ademloos luisteren we.

p.s. Na twee maanden durven we het eindelijk aan om officieel mee te delen dat de nachtnozem, nachtnozem af is. Ze slaapt door! Nou ja, meestal dan toch. ;-) We zijn nog op zoek naar een nieuwe nickname, maar boekiemonster gooit momenteel hoge ogen…

Boekiemonster in actie...